Rota intermedia addita anulo exteriori utitur ad transmissionem efficiendam ad directionem mutandam.
Rotatio rotae dentatae est ad rotationem alterius rotae dentatae impellendam, et ad rotationem alterius rotae dentatae impellendam, duae rotae dentatae inter se connexae esse debent. Itaque quod hic videre potes est, cum una rota dentata in unam partem vertitur, altera rota dentata in contrariam partem vertitur, quod directionem vis mutat. Cum catena rotatur, birotam agis, facile invenire potes directionem rotationis rotae dentatae cum directione catenae congruere, et directionem rotationis rotae dentatae minoris et rotae dentatae maioris etiam eandem esse, ergo directionem vis non mutare debet.
Rotae dentatae sunt transmissiones mechanicae quae dentes duarum rotarum dentatarum inter se congruentes adhibent ad potentiam et motum transmittendum. Secundum positiones relativas axium rotarum dentatarum, dividuntur in transmissiones cylindricas axium parallelorum, transmissiones conicas axium intersecantium, et transmissiones helicales axium dislocatorum ad directionem mutandam.
Transmissio dentata plerumque celeritatem magnam habet. Ad stabilitatem transmissionis augendam et vibrationem impactus minuendam, satius est plures dentes habere. Numerus dentium pinionis potest esse z1 = 20~40. In transmissione dentata aperta (semi-aperta), cum dentes dentatae maxime ob detritionem et fracturam oriantur, ne dentata nimis parva sit, dentata dentata non nimis multis dentibus uti debet. Generaliter, z1 = 17~20 commendatur.
Ad punctum tangentis P duorum circulorum pianuum dentatae, angulus acutus formatus a normali communi duarum curvarum profili dentis (id est, directione vis profili dentis) et tangente communi duorum circulorum pianuum (id est, directione motus instantanei ad punctum P) appellatur angulus pressionis, etiam angulus reticuli appellatus. Pro singula rota dentata, est angulus profili dentis. Angulus pressionis rotarum dentatarum normalium plerumque 20″ est. In quibusdam casibus, α=14.5°, 15°, 22.50° et 25° etiam adhibentur.
Tempus publicationis: XXIII Septembris, MMXXIII